Kultura przystankowa i okołokomunikacyjna - część II

W zeszłym roku poruszałem temat problemów z jakimi możemy na co dzień spotkać się w pojazdach komunikacji miejskiej. Zwracałem głównie uwagę na problemy z wysiadaniem – bo przecież wolne miejsca w pojazdach komunikacji publicznej są towarem deficytowym i trzeba o nie walczyć nie pozwalającym innym nawet wysiąść z pojazdu. W komentarzach doszły kolejne sprawy, takie jak m.in. picie alkoholu.

Od tego czasu minęło już sporo czasu, a nic zupełnie się nie zmieniło. Ba, doszły nawet nowe zjawiska. Do najnowszych hitów można zaliczył mobilne radio z naszą ulubioną muzyką. Może i nie ulubioną, ale nie mamy zbytniego wyboru. „Przenośne radia” nie mają opcji zmiany utworu czy też stacji. Nie są także wyposażone w zestawy słuchawkowe ani tym bardziej nie idzie ich wyłączyć. Co ewentualnie idzie zrobić przedstawiono na filmiku poniżej:

No ale nie bądźmy tacy ciepłolubni. Wyjdźmy także na przystanki – bo tam problemów nie brak. Osoby, które nie są wyposażone w rozkład jazdy w telefonie lub nie mają dostępu do internetu bądź też nie miały po prostu sprawdzić kiedy mają interesujący ich kurs, nie mają łatwego życia. No może jest trochę łatwiej, gdy przystanek nie jest wyposażony w wiatę, pod którą każdy chce się schować... blokując całkowicie dostęp do rozkładu jazdy. I na nic jakakolwiek sygnalizacja, że ktoś chce tylko sprawdzić, o której będzie jego wymarzony autobus lub tez tramwaj. Swojego miejsca pod wiatą trzeba pilnować.

I to nie tylko pod wiatą. Przecież przystanek to tak mały i ograniczony obszar, że każdego jego fragmentu trzeba pilnować jak twierdzy – i pod żadnym pozorem nie dać nikomu wsiąść do pojazdu który akurat podjechał a nie jest tym, na który się czekało. Bo to przecież nie mój problem. Tak samo, jak problemem wysiadających jest to, jak dotrą w ogóle do drzwi i wysiądą – ja swoje miejsce mam i nikomu nic do niego!

I robi się tych głupich problemów i przeszkód coraz więcej, czyniąc nasze życie istnym rajdem przez dżunglę... Tylko po co?