Kielce były fajne

Rzadko zdarza mi się (zaokrągliłabym nawet do nigdy) zabierać na wyjazdy teatralne kamerę albo aparat. Ale tak się złożyło, że w obydwie podróże do Kielc coś tam zabrałam. Wczoraj trafiłam na foto-wideo ślady na dysku i stwierdziłam, na podstawie przywołanych wspomnień, że Kielce były fajne, gościnne i przytulne.

Na zdjęciach pierwszy wypad – Baza Zbożowa. Urzekł mnie sam sposób funkcjonowania tego miejsca: otóż miasto przekazało wielki pusty obiekt po warsztatach policyjnych (3 tys. km2) fundacjom, stowarzyszeniom, artystom, utrzymuje je, w zamian oczekując ciekawych inicjatyw i bezalkoholowych wydarzeń. Zrobiłam nawet wywiad z teatrem Ecce Homo, planując przywiezienie szczegółów tego patentu do Bydgoszczy i zaczepienie naszego ratusza z pytaniem, czy w jego mentalu mieszczą się takie rozwiązania. Ale dyktafon okazał się niedomagający i o temacie zapomniałam.
[W mojej pamięci to taki idealny obrazek, oczywiście. Z tego co czytam, to tam pieniędzy i tak brakuje…]

Drugie granie w Kielcach zdarzyło się w Kieleckim Centrum Kultury. Wielki gmach, w którym oprócz teatru jest telewizja, filharmonia (zdaje się, że już nie, ale jeszcze do niedawna), jakaś galeria, pracownie i pewnie parę innych rzeczy – nie ogarnęłam. Filmik przedstawia backstage dosyć wybiórczo i prywatnie (dużo montażu widowni i oświetlenia, który bardzo lubię, bo ma swój techno-teatralny klimat i jest takim powolnym przełącznikiem w stan skupienia, zagnieżdżaniem się w nowej przestrzeni). Błąkając się przez chwilę po zapleczu, pomyślałam, że KCK byłby fajnym celem na Photo Day.



A przed wyjazdem odwiedziliśmy jeszcze prześliczne Muzeum Zabawek, ale jeśli chodzi o foto, to odsyłam do lepszego niż moje:
Wakacyjne wspomnienie z Kielc