Świąteczne pragnienia.

Te święta chcę, żeby były. Żeby wypełniła się cała lista moich życzeń. Mają być domowej roboty pierogi z kapustą i grzybami, ma być kutia i ryby, mają być domowe wypieki, mają być opłatki w dłoniach i śpiew kolęd, nie tylko radiowy. Mają być obrus i sianko, mają być osiołki i aniołowie, a ryby z akwarium, mają wreszcie przemówić. Pies ma powiedzieć, kogo lubi najbardziej, i co lubi jeść, żebyśmy mogli tym go karmić. Mają być Ci, których nie znoszę, bo mnie skrzywdzili, żebym mogła powiedzieć: wybaczam. Mają być Ci, których kocham, żebym mogła powiedzieć: kocham. Ma być jemioła zawieszona tuż przy suficie, żebym mogła usprawiedliwiona przez obyczaj, kleić się do swojego chłopaka na oczach rodziców. Ma być pierwsza gwiazdka, tak błyszcząca, bym ją od razu zobaczyła i dała hasło: JUŻ! Ma być tata przebrany za Mikołaja. Ma być wolne miejsce, i ma być ktoś, kto z niego skorzysta. I ma być pachnąca choinka. I mają być wielkie czerwone bombki, i anioł na szczycie. Taki ze złotymi skrzydłami, i harfą w dłoni. I ma być śnieg, tonyyy śniegu! I rano chcę się obudzić przy Petrze i gdy on jeszcze będzie spał wymknąć się z psem. I biegać w śniegu i na jabłku zjeżdżać z górek, a potem z czerwonymi policzkami pic ciepłe kakao i patrzeć jak płatki wirują za oknem, jak pies merda wesoło i czeka na parówkę, i na Petra, który zakradnie się, żeby wziąć mnie w ramiona.
I mają być prezenty pod choinką, w wielkich kolorowych pudłach i mają być roześmiane oczy i zdumione usta…
I potem ma być „Kevin sam w domu” i mamy recytować go z pamięci i mamy się śmiać, gdy złodzieje dostaną puszkami farby, gdy Kevin będzie planował obronę i gdy jego mama będzie słuchać „Polki”.
I potem mamy pojechać do cioci, i spotkać się z resztą rodziny. I śmiać się i ...

Bo w gruncie rzeczy chcę tylko jednego, reszta to błyskotki, chcę: Waszej obecności.
Bo bez Was wszystko straci sens. Co znaczyć będzie choinka, jeśli nie ubierzemy jej razem? Jak smakować będą pierogi, jeśli nie zrobimy ich sami? I po co będą wszystkie prezenty, jeśli nie będzie kogoś, kto mógłby się nimi cieszyc? I po co będzie opłatek, jeśli nie będzie się z kim nim przełamać? I przecież tylko w oczach Bartka, Petra, mamy i taty mogę oglądać komedie, i tylko ich śmiech sprawia, że robi się tak lekko i ciepło gdzieś w okolicach oczu.
No to niech zabłyśnie pierwsza gwiazdka!

Ps. Czekam 